Stelling
Laat ons, om te beginnen, uitgaan van een stelling. Ik stel dat het in onze cultuur niet echt aanvaard is om aan je kruis te zitten friemelen in het openbaar. Akkoord? Oke. Wat is dat dan toch met al die mannen, die hun hand in hun broekzak steken, en zo - via die broekzak- alles even op z'n plaats proberen te leggen? Waarom doen die dat ? Denken ze dat we dat niet merken, als ze het via hun jeans-zak doen? Denken ze dat het niet echt als friemelen geldt, als ze gewoon met hun hand in hun jeans zitten? En hoe verkeerd kan het eigenlijk allemaal liggen? Nouja, het stoort me. Ik zie het echt al te vaak...

Ik dacht...
Ik dacht, ik moest nog maar es iets zeggen. Wellicht hield de laatste lezer het enkele maanden geleden al voor bekeken, maar dan nog moest ik maar es iets zeggen. Ik heb de eerste kinderziekte overleefd. Nuja, het kleine mannetje heeft de eerste kinderziekte overleefd. En niet eens een echte kinderziekte. Gewoon een bronchitis en wat koorts. Nu kan ik er behoorlijk luchtig over doen ("gewoon een beetje koorts"), maar ik vond het boel erg voor het kleintje. Maar hij is sterk en na een paar dagen hoesten en proesten, werd hij weer zijn vrolijke zelf. Ik had er uiteraard meer last van dan hij zelf. En mijn liefje zal dan weer wel last gehad hebben van mij. Maar ik ben de mama, dus dan mag het.
En ik ben gestopt met borstvoeden. Acht maanden was genoeg. Maar, ik vond het helemaal geweldig. Een pleidooi voor een baby aan de borst is wellicht hier niet op z'n plaats, maar ik wil toch even meegeven -en dat mag want ik heb toch geen lezers meer- dat het fijn was. En het was ook moeilijk en vervelend en vermoeiend. En vermoeiend ook. Zei ik al vermoeiend? Maar het was mijn moment. Ons moment. Een warm lijfje, een knuisje op mijn borst, die grote bruine ogen die me van dichtbij heel erg wonderlijk aankeken, die grote glimlach nadien, en dat soort van 'understanding' tussen ons twee. Nu hij niet meer aan mijn borst drinkt, lijkt het baby'tje plots weg. Plots is het een meneertje, dat door iemand anders in leven wordt gehouden dan door mezelf. Dat ligt natuurlijk aan mij, liefje merkt helemaal geen verschil. Maar toch, hij is plots zo groot geworden. Frits eet nu appel en druifjes en koek, oh, hij eet graag koek. En boterham en tomaat en cracotte. Hij is flink.
Oh, en het worden twee jongens ! De tweeling. Twee jongens ! Het worden kereltjes. Ik heb ze Arend en Barend genoemd. Klinkt beter dan baby A en baby B, vind ik.

Dubbel
Ik vond het lichtelijk vreemd toen mijn broer me belde om te vragen wat ik die zaterdag zou doen. Niets bijzonders eigenlijk, geen plannen. "Ah, ik ga de fonteinpomp installeren," had hij gezegd. En of ik dan niet es wilde komen kijken naar die nieuwe fontein in de vijver. Goh... Of daar nu veel aan te zien zou zijn, betwijfelde ik sterk, maar omdat hij het toch op één of andere manier belangrijk leek te vinden, ging ik die lege zaterdag maar kijken. En ja, de fontein was een fontein. Hoe spannend kan een fontein ook zijn? Gelukkig was er een tas koffie na het bewonderen van de fontein. Ik zat nog maar net, en hij stond al terug recht. Hij rommelde wat in de kast achter me, en plots gooide hij een foto voor mijn neus, op de tafel, tussen de koffie en de suikerpot. Een echo ! Een echografie ! Ik keek hem aan, met grote ogen, en dan keek ik naar mijn schoonzusje. De vraagtekens moeten te zien zijn geweest in mijn ogen, want ze zeiden het zelf, ja, we zijn zwanger. Oh ! De verrassing ! Tien dingen tegelijk door mijn hoofd. Zwanger ! Ik kon mijn ogen niet van de echo afhouden. En toen. Plots. Zag. Ik. Het. Eén echo, met twee vruchtjes ! Twee ! Tegelijk ! In één buik ! Sterker nog, in één vruchtzakje. Ho ! Een tweeling ! Sterker nog, een ééneiïge tweeling ! Dus: twee jongens of twee meisjes. Goeie hemel zeg, de verrassing ! 2008 wordt een dubbel zo mooi jaar.

Dwars
Mijn zoon eet geen fruitpap. Wel banaan in schijfjes. Voor de rest is hij vrij normaal hoor.

Over kerstsfeer
Heel lang had ik geen zin in Kerst. Al helemaal niet in oudejaar of nieuwjaar. Het mocht wat mij betreft, helemaal geruisloos aan mij voorbijgaan, maar ik wist op voorhand dat het me niet gegund zou zijn. Dus zat ik maar te wachten. Wachten op .. the mood. Wachten op het moment waarop ik blij zou worden van kerstmuziek of lichtjes of vuurwerk. Maar al wat ik deed, was me ergeren aan al die plastic kerstmannen aan een touwtje die mensen om de drie huizen aan hun gevel hangen. Maar vannacht, vlak voor middernacht, was het er dan toch ! Dat ging zo: Ik kom uit een restaurant waar ik net vrolijk en jolig heb gegeten en gedronken met collega's die ook vrienden geworden zijn. Het is koud. Ik draag een dikke jas, handschoenen en een sjaal, maar de vrieskou raakt me toch. Koud. Ik loop naar de parking en ik word aangesproken door een man. "Do you speak English?" "Euh.. yes, I do..." Hij doet me een verhaal uit de doeken over hoe hij zijn parkingticket betaald had, maar dat de automaat het niet had willen teruggeven en nu geraakt hij dus niet van de parking. De man staat er een beetje radeloos bij, het lijkt alsof hij er al lang staat. "Please, trust me." Ik aarzel even, maar uiteraard, ik help de man. Ik ga op het kantoortje kloppen op de parking, maar daar zit niemand. In geval van problemen, druk op het security-belletje. Oke. Dat doe ik. De man, hij blijkt Italiaan te zijn, ik schat hem in de veertig, zegt dat hij dat al gedaan had, maar dat niemand antwoordde. Ik doe het toch maar, en ik krijg gehoor. Maar het klinkt alsof de securityman in Timboektoe door een half-defecte microfoon praat. Na veel heen en weer gepraat en wablief en wat zegt u, begrijp ik dat de securityman wil weten met wat voor auto de Italiaan rijdt. Een saab. Ah, ik ook, lach ik. Enfin, nog tien minuten gekraak en storingen later, mag de Italiaan tot aan de slagbomen rijden en de praatpaal zegt dat hij zal open maken. Ik stap ook naar mijn auto en denk aan mijn tenen die intussen gevoelloos werden van de vrieskou. Ik rijd achter de saab aan, en de slagbomen gaan niét open. Zucht. Terug uitstappen. Koud. Terug op het security-belletje drukken. Terug dezelfde uitleg, mét storingen en ruis. De slagboom gaat open. Ha ! De Italiaan lacht breed en bedankt me uitvoerig. Hij reikt me de hand, en zegt vrolijk: " thank you, thank you, and a very merry christmas !"
En toen was het er... Laat de Kerst maar komen !

Het Grote Vertrouwen
Vijf maanden na de geboorte. Het is bijna winter, het is avond. Frits ligt op mijn blote huid, op mijn borst, en hij slaapt. Ik kijk naar hem, en ik raak ontroerd. Nooit eerder zag ik iemand met zo'n groot vertrouwen. Nooit eerder zag ik iemand die zo gerust in het leven staat. Hij heeft een ongelooflijk geruste ziel, geen spoor van wantrouwen te merken, nergens. Hij geniet en ik besef dat ik een grote ambitie voel. Nooit eerder heb ik iets zo graag zo goed willen doen. Dit moét ik goed doen. Zijn Grote Vertrouwen moét terecht zijn.

Myarma
Birma heet niet meer Birma. Dat is al een tijdje zo. Birma heet al lang niet meer Birma. Het heet Myanmar. Op de journaals op radio en televisie is de jongste tijd nogal wat te doen over Myanmar. En steevast, u moet er maar es op letten, steevast hebben de journalisten en nieuwslezers het over "Myanmar, het vroegere Birma". Tot daaraan toe. Maar ze hebben het voortdurend ook over de Birmezen en de Birmese junta. Kijk, dat begrijp ik niet. Het héét niet meer Birma, dat zeggen jullie zelf ! En het is niet dat Myanmar onvervoegbaar is hoor, Myanmarees is een perfect correct woord. Waarom heeft iedereen het nog altijd over Birma en Birmees? We hebben het toch ook niet over Zaïre. Ahnee, want dat heet Congo. Precies !

Hardhandig
Een tafereel vanmorgen op straat in Brussel. Een moeder loopt met haar kinderen naar school. De ene met een boekentasje op de rug, de andere in de kinderwagen. De oudste klom op een muurtje. Mama had wellicht gevraagd om dat niet te doen en het jongeheertje luisterde niet. Ze geeft 'm een mep. Een flinke mep. Ik schrik. Aan mij om beter te doen, zeker?

All night long

Frits is precies veertien weken oud. In mensentaal is dat drie maanden. Hij heeft vannacht voor het eerst in zijn leven 'doorgeslapen', zoals dat dan heet. Hij heeft geslapen van halftien gisteravond, tot halfzeven vanmorgen. Ha ! Volgens mij is het een toevalstreffer en is hij vooralsnog niet van zin om hier een gewoonte van te maken, maar het is toch al een stapje vooruit. Alhoewel ik moet zeggen dat ik die nachtvoedingen wel graag heb. Hij komt dan bij mij in bed liggen, dicht tegen me aan, en zonder zijn ogen open te doen, drinkt hij aan mijn borst en wriemelt hij met z'n warme lijfje tegen me aan. Ik ga 't nog missen, maar voorlopig ben ik gewoon een beetje blij met de eerste ononderbroken nacht in lange tijd. Mijn wallen zullen dankbaar zijn.

Retrospectie / Introspectie
En plots word je dertig. En je bent moeder en getrouwd. En je hebt een auto, een break dan nog, en een job. En je loopt op hoge hakken en je draagt een handtas. Je hebt een huis en je zoekt een groter huis. Je laat je haar kleuren, en je scheert je benen. Je hebt een schoonmoeder en een onthaalmoeder. En je hebt vergaderingen met grote mensen, die dat dan drukdoend 'meetings' noemen. En op een vrije dag ga je met je zoontje ontbijten op een terras aan het water, en je leest de krant terwijl je koffie drinkt. En je bestelt nog een koffie. En je rent van thuis naar de onthaalmoeder en van daar naar Brussel en dan ren je verder de dag door en 's avonds ren je naar de supermarkt en ondertussen leg je het kind aan je borst. En mensen praten tegen je alsof je een volwassene bent, en je speelt het spel mee.

Het toiletmysterie
Op het werk is er één toiletruimte per verdieping. Op onze verdieping dus ook: één ruimte met twee wc's met een meisje op getekend, en één wc met een meneertje op de deur. Duidelijk toch? Op onze etage zijn ook meer vrouwen (tien of zo) dan mannen (slechts drie) dus twee tegen één, dat lijkt me gerechtvaardigd. Alle vrouwen hier zitten ook ijverig aan de twee-liter-water-per-dag-want-da's-gezond, dus de vrouwenwc wordt ook meer gebruikt. En toch he ! Iédere keer, echt ie-de-re keer dat ik naar het toilet ga, naar het vrouwentoilet uiteraard, staat die wc-bril omhoog ! Allez ! Wie doet dat nu? Gaat die zeldzame man dan echt op een vrouwenwc, én laat die dan vervolgens de bril omhoog staan? Er gaat toch geen vrouw naar de wc met die bril in de hoogte??? Nee toch? Ow, en er is één van die mannen op vakantie, en het gebeurde net wéér, dus één van de twee mannen moét de dader zijn... Zzzzpannend !

Voorbij
Ik reed vanmorgen ons dorp uit, richting autosnelweg. Dan moet ik door een erg lange, brede laan, met gigantische grote en dus oude eiken langs beide kanten. Ik stond voor het stoplicht. Er viel een vergeeld eikenblad op mijn voorruit. Het is weer voorbij... Maar, moest het niet nog beginnen eigenlijk?

Zaad
Er zat een postkaartje in de bus. Een stuk of dertig zwarte mensen die zwaaien. Een Afrikaans tafereel. Bont gekleurde mensen, duidelijk arm, maar met die heel herkenbare, Afrikaanse glimlach. Ik maak er altijd een raadseltje van. Ik bekijk de voorkant van de postkaart, en ik raad van wie ze komt. En dan pas draai ik ze om, om te kijken of het klopt. Meestal is het erg makkelijk, want van de meeste mensen die me een ansichtkaart sturen, weet ik waar ze naartoe trekken op vakantie. Dit was een moeilijke. Wie zit er in Afrika ? Is het wel degelijk Afrika? En zo raar, al die mensen die naar me lijken te zwaaien... Ik zet het kaartje op tafel, en ik zit ernaar te staren. Van wie o wie komt die kaart toch? In mijn hoofd loop ik alle mensen uit mijn nabije en verre omgeving af. Nee, niemand die ik kan bedenken zit in Afrika. Ik geef het op en draai het kaartje dan maar om, op zoek naar de oplossing. Spannend zeg. "Van harte bedankt voor de zaden !", staat er te lezen. Oh, wat fijn ! Ja, ik hoorde een tijd geleden een reportage op de radio over een Gentse professor die tuintjes aanlegde in Zuid-West-Algerije om er groenten en fruit te telen in vluchtelingenkampen. En enkel tropische vruchten en groenten kunnen er overleven, 't is daar nogal warm, ziet u. En de professor vroeg alle luisteraars om gedroogde zaden op te sturen, zodat hij die kan meenemen. Naar Algerije. Nou ! Mooi toch? Ik eet graag meloenen en avocado's en paprika's. Papaya's niet, die vind ik zo korrelig. Nee, die niet. Maar al de rest wel, en als ik de pitjes gewoon weggooi in de gft-bak, kan ik ze eigenlijk net zo goed te drogen leggen en ze dan in een enveloppe versturen, toch? Liefje keek een beetje vreemd op toen hij op een dag thuiskwam en de eettafel gevuld was met zaadjes op borden, maar hij vond het ook een goed plan. En dus stuurde ik zaadjes van meloenen op. En dat had de professor blijkbaar kunnen waarderen, want hij stuurde een bedankingskaartje. En dat vond ik fijn. Er blijkt ook een blog van te bestaan, van de actie. http://zadenvoorleven.wordpress.com/
Allen daarheen ! En droog die pitjes en zaden even, het is echt geen moeite ! En ook al is er maar één mens mee geholpen, da's nuttiger dan de gft-bak vullen...

Het echte leven
Het leven gaat verder, ook voor mij. Ik ben uit mijn geliefde omgeving moeten treden, terug de echte wereld in. De wereld van afspraken, deadlines, vergaderingen, sponsors, zenders, kijkers, regisseurs, montages en dat soort dingen. De wereld van luiers, slaapliedjes en knuffelstondes is voorbij. Ik moet zeggen dat ik daar niet echt vrolijk om kan zijn. Ik mis mijn dagelijks dansje in de keuken met zoonlief op de arm. Ik mis de krant bij twee koppen koffie. Ik mis het kleine mannetje dat net leerde schaterlachen. Ik moet het nu stellen met sms'jes van lieve oma's die me vertellen dat hij flink gegeten heeft, rustig ligt te spelen in het park, en in slaap viel tijdens de wandeling. Misschien is dàt wel het echte leven... ?

Kleine dingen
Mijn geluk zit in kleine dingen tegenwoordig. Strakke dingen, eigenlijk... Frits is twee maanden oud (en een dag, voor de volledigheid), en ik zit terug in mijn ouwe jeans ! Ha ! Ze zit nog véél te strak om mee buiten te komen, mijn buik blubbert nu wat over de rand, maar ze IS dicht. Waar twee dagen buikloop al niet goed voor is... :-)

Zes weken oud

Wat moet een mens daar mee ?

Twee jaar geleden was ik een maand lang in Afrika. In Tanzania. Ik had er een schitterende tijd, tenminste, zo voelt het achteraf. Op het moment zelf had ik vooral een zware tijd. Ik werkte veel en lang en ik sliep weinig en slecht, maar ik heb er dingen gezien en beleefd die een diepe indruk nalieten. Zo zag ik er kinderen, met niets anders dan een moeder. Geen kleren, geen huis, geen bedje, geen luier, niet eens zo gek veel liefde. Ik zag er kinderen van elf, met al een baby op de arm. Ik zag vrouwen die gingen jagen, en hun baby in het 'dorp' achterlieten, in hun 'hutje'. Dat hutje was in werkelijkheid niets meer dan een stuk of twintig takken, bovenaan vastgebonden. Niets meer dan een omgekeerd vogelnest eigenlijk. Net genoeg om de ergste hitte buiten te houden, en als bonus ook de roofdieren. Mama ging jagen, baby lag in het vogelnest, te huilen, tot mama terug kwam.
Wat moet een mens daar mee? Dat vraag ik me af. Ik word attent gemaakt op het belang van een aerosleep-matras, want dat geeft het minste kans op wiegendood. En er waren ongeveer twintig varianten van parkbekleding die ik mooi vond. En de kinderwagen kost een maandloon. En ik ren naar de pediater omdat mijn zoon uitslag heeft, wat dan muggenbeten blijken te zijn. En er hangt een mobiel boven zijn park dat Mozart-deuntjes speelt, en ook Bach en Beethoven. En die mobiel heeft zowel zwart-witte vlakken als gekleurde, want dat is het best voor de ontwikkeling van ik weet niet meer wat. En dan zit ik hier te kijken naar de kinderwagen, naar de mobiel, naar zoveel fleece en pluche en felle kleuren en de steriele flesjes, en dan denk ik aan het kind in de hut van de Hadzabe in Tanzania, en ik vraag me af, wat moet ik hier nu mee?

Natuurlijk !
Ik was op wandel, het was een zomerdag, Frits sliep in zijn hippe kinderwagen. Ik liep voorbij een speeltuin. Grote vakantie, dus een drukke speeltuin. Ik ga even zitten, want ik heb al een eind gewandeld. Ik zie drie broers op de glijbaan spelen. Hun moeder vraagt aan de twee oudsten om de jongste te helpen. "Jaaahaaa." Ze draait haar rug nog maar, en de twee rennen al terug naar boven om nog es te glijden, terwijl het kleinste kereltje de trap niet op raakt. De treden staan te ver uit elkaar voor zijn nog kleine beentjes. De moeder ziet het nog net gebeuren en keert zuchtend terug.
Een ander tafereel op de bank naast me, twintig meter verderop. Oma en opa, niet meer van de jongsten, hebben hun eigen stoeltjes bij. Van het soort die je ook op campings ziet. Vouwstoeltjes, heten ze, geloof ik. Oma houdt de hond vast, opa houdt de drie blonde kinderen in de gaten. Ze spelen in het zand met allerlei grote, wippende, bewegende tuigen. Het blondste meisje komt naar oma en opa gerend. Een jaar of vijf, schat ik. Hemels blond, bijna wit, betoverend mooi kind. Ze vraagt een zakdoek aan oma. Die geeft de leiband van de hond aan opa en ze haalt een pakje papieren tissues uit haar Longchamps-tas. Ze begint eraan te prutsen, ze heeft eerst haar bril nodig om het goed te kunnen zien. Het kind wordt ongeduldig. Oma vindt haar bril en prutst verder aan het nog nieuwe pakje zakdoeken. Ze gebruikt de rand van haar nagels om het open te krijgen, maar het lukt niet. Het mooie meisje neemt het over en laat aan haar oma zien dat er een lipje aan het pakje zit. "Gewoon trekken, en dan ritst alles open, oma !" Dat weet toch iedereen ?! "Ja hoor, natuurlijk. Ik was het even vergeten." "Natuurlijk !" En ze rent weer weg, naar de zandbak.

Op algemeen verzoek
Ik log meestal niet op verzoek. Nu wel. Naar het schijnt bent u, lezer, nieuwsgierig. Naar mij. En mijn leven. Ik kan het moeilijk geloven, but what the hell. Het gaat goed, overigens, met dat leven van me. Het bestaat voornamelijk uit pamperen, troosten, wiegen, voeden, spelen en lachen, en het is goed zo. Het is bij momenten heerlijk, bij andere momenten vooral vermoeiend. Frits is een grappig mannetje, ik ben er verzot op. Humor heeft altijd al goed gescoord bij mij. Ik hou van grappige mannetjes. Vandaar is liefje mijn liefje. Oh, mijn echtgenoot moet ik zeggen. Een jaar nu al. Zaterdag een jaar. Straf zeg, die eerste huwelijksverjaardag vieren met z'n drieën. Straf. Nooit gedacht. Wel fijn. Bijzonder fijn. Ik blijf me afvragen waar de donderwolk blijft. Een mens kan toch niet alleen maar roze wolken blijven tegenkomen?

Behalve
En weet u wat ik er nog zo gewéldig leuk aan vind, behalve het badje geven, het troosten, het knuffelen, het aaien, het sussen en de middagdutjes? Dat ik zomaar plots en opeens tijd heb om élke dag de krant te lezen ! En de Feeling erbovenop ! En dan hoef ik me niet eens te haasten door die krant. En ik kan zelfs de columns lezen, en het weerbericht. Ha ! Wat heerlijk is dit zeg ...

Frits !

Ik ben moeder geworden, liefje is papa geworden, Frits is onze zoon ! Hij is nu achttien dagen oud, en iedere dag, ieder uur verbaas ik me er nog over. Het is on-waar-schijn-lijk geweldig ! Het is een avontuur, vol vragen en twijfels, en doe ik het wel goed, en kijk wat is ie mooi. Ik zou m de hele dag op schoot willen houden, ik zou er de hele dag naar kunnen kijken, hij is echt de mooiste van de wereld. Jaja, zal u denken, dat zegt iedere moeder, maar nee, Frits is echt de leukste, de mooiste, de liefste. Kijk maar op de foto ! Isn't he the greatest?

De nachten
Ik heb nachten altijd al niks gevonden. Er zijn korte periodes geweest, meestal zomerperiodes, dat ik er wel iets voor voelde, maar lang heeft dat nooit echt geduurd. Dan genoot ik van kilte en stilte en rust in mijn hoofd. Maar doorgaans vond ik nachten altijd al wat dramatisch. Zorgen lijken 's nachts groter en onoverkomelijker dan overdag. Perspectief is ver te zoeken. Humor en zelfspot ook. Alles is zwaarwichtiger. Minder gerelativeerd. Minder duidelijk. Minder eenvoudig. De stilte lijkt luider te klinken. De ritmische ademhaling van liefje klinkt 's nachts luider. En de tijd gaat trager. Veel trager. Acht maanden zwanger intussen. De buik ligt in de weg. Mijn bekken doet zeer, ook al heb ik een erg goeie, dure, ergonomische matras. Ik heb koppijn door het slaapgebrek en ik heb slaapgebrek door de koppijn. Met het donsdeken is het te warm, zonder donsdeken te koud. Van de ene zij naar de andere zij draaien is een onderneming die minuten duurt. Het vruchtwater klotst heen en weer, Pien vindt het leuk en begint te bewegen op het ritme van de deining. Het is 3:26 uur. Wat een ellendig uur om wakker te zijn.

Nog es...
U weet het, geduld, dat heb ik niet. Of toch weinig. Ik ben er niet fier op, maar kijk, ieder heeft zo z'n tekortkoming. Ik heb geen geduld. Ik ging vanmorgen tanken. LPG. In het tankstation, is maar één lpg-pomp, en die was bezet. Ik stap al uit, zet mijn dop al op de aansluiting, en ga naar de bankautomaat. Ik hou de man die tankt, in de gaten. Hij bukt zich, ontkoppelt de slang van zijn wagen, en ik concludeer dat ie klaar is. Dus ik pleur mijn bankkaart in dat toestelletje, toets de code en het pompnummer in, en het ding zegt dat ik kan tanken. Op dat moment zie ik de man zijn tweede tankdop eraf schroeven. Hij koppelt de lpg-slang weer aan, en begint te tanken. Maar IK kon tanken ! Ow. Betekent dat dan...? Euh.. Meneer? Ik denk dat u op mijn kosten aan het tanken bent.. Neenee, madammeke, ik betaal dat met mijn kaartje van de vtb-vab... Uhuh, maar toch.. euh.. Ik was te rap en toen .. euh.. Pfff, ingewikkeld. De mevrouw van de shop komt erbij. De meneer legt uit dat hij geen cash geld bij heeft en ook geen bankkaart. Intussen tankt hij vrolijk verder. De mevrouw van de shop zegt dat hij moet stoppen met tanken omdat hij op mijn kosten bezig is. Hij begrijpt het niet en wordt er ook niet bepaald vrolijk door. Ik blijf me maar verontschuldigen voor mijn ongeduld en de man blijft maar zeggen dat dit toch allemaal zijn schuld niet is. Dat beweerde ik toch helemaal niet? Meer dan verontschuldigen en kalm blijven, kan ik toch niet doen? Gelukkig had zijn passagier wél een bankkaart bij en kreeg ik zo mijn centen terug. En toen... toen wachtte ik geduldig, minutenlang, tot de meneer klaar was, en betaald had met zijn vtb-vab-kaartje, en toen was het mijn beurt. Ja. Zo ging deze dag van start zie...

Balorig
Weer een woord van de dag vandaag: balorigheid ! Ik hoorde het erg lang niet, en dan plots twee keer op een dag. Heerlijk goed gezind word ik daar van ! Nee, ik heb niet veel nodig, da's waar...

Alweer een nieuw woord
De "Tupperzucht". Over de hoofdletter twijfel ik, maar ik vermoed dat ze er hoort te staan. De Tupperzucht. Dat leerde ik deze week. In 'bepaalde kringen' is dat namelijk een erg gewoon woord. Ik stond verbaasd, maar dat was niet de enige verbazing van die avond...

Publiek gezocht
Voor de opnames van het gewéldig leuke programma 'Super Talent in Vlaanderen' voor VT4 zijn wij nog op zoek naar publiek.
Ben je zelf geïnteresseerd of ken je iemand die wel eens graag een opname wil meemaken, mail dan naar supertalent@vt4.be met de vermelding PUBLIEK.

De opnames gaan door op:
donderdag 19/04/2007 (DRINGEND: daarvoor kan je bellen naar 02/ 702 30 80 en vragen naar Miek)
donderdag 26/04/2007
donderdag 03/05/2007
Het publiek wordt telkens verwacht om 15u45 en moet tot 22u blijven. Zo maak je de bekendmaking van de finalisten live mee.
De opnames gaan door in Studiohouse - Luchthavenlaan 24 - Vilvoorde.

Dank voor uw aandacht... :-)

Woord van de dag
Ik hoor het zelden, maar télkens ik het hoor, ben ik erdoor begeesterd: astrant.
Astrant is een mooi woord, begot ! Errrg mooi. Met dank aan T. via T.

Een groot gemis
De driedelige reeks van Van Dale is van op mijn bureau verdwenen. Dat is enerzijds vervelend omdat die drie dikke boeken een foto van mijn fanclub overeind hielden, maar ook vervelend omdat ik niet meer compleet ben ! Ik gebruik die drie dikke boeken dagelijks ! Uurlijks, als dat al een woord zou zijn, maar dat kan ik nu niet opzoeken want mijn boeken zijn weg ! Ik voel me ontgriefd ! Bestolen ! Naakt ! Ik wil mijn Van Dales terug !

Point of no return
Ik zag eergisteren op de monitor dat Pien gedraaid is. Het duurde even voor ik doorhad dat de woorden van de dokter ("duidelijk een hoofdligging intussen") positieve woorden waren. De natuur heeft ook op mijn lijf vat gehad en haar job gedaan. Pien is al gedraaid. Met het hoofd naar beneden. Klaar om eruit te komen. Nog negen weken zo blijven zitten. Maar wat ik me nu afvraag: loopt al dat bloed dan niet naar dat hoofdje? En is dat niet onnoemelijk vervelend voor dat kind?

Oh
Ik was gehaast. Het was al kwart over zeven, de zon ging onder. Mooi zicht overigens, maar geen tijd om het te bewonderen. Ik kwam van het werk, de file op de Brusselse ring was meegevallen. Ik moest nog een kwartier rijden, maar de brandstof was op. Damn. Doorrijden? Nee, Katrien niet doen, op is op, en dan sta je daar. Oké, tanken dan maar. Man, waarom maak ik toch privé-afspraken om halfacht op een werkdag? Ik wéét toch dat ik dat bijna nooit haal? Ik wéét toch dat ik dan moet rushen? En ik rush niet graag! (Om u voor te zijn, nee, ik weet nog niet hoe het moet als Pien er is en ik die om halfvier van school moet ophalen !)
Ik ga tanken. Het is uiteraard druk aan het tankstation. Ik moet aanschuiven. Grrr. Ik sta achter een zwarte auto met Nederlandse nummerplaat. De chauffeur stapt nog maar net uit. Hij neemt een plastic handschoen en trekt die aan. Ik heb nog niemand ooit zo'n handschoen weten gebruiken. Ik heb me altijd al afgevraagd of iémand die gebruikt. Blijkbaar wel. De man gaat terug in zijn auto zitten en neemt de sleutel. Hij draait z'n benzinedop open. Hij kijkt me aan, ik voel me bekeken. Met mijn rechteroog kijk ik op het klokje op het dashboard. Ik verlies tijd. Ik kom niet graag te laat. Ik haat telaatkomers. Hij stapt op mijn auto af en even slaat een schrik me om het hart. Hij tikt op mijn raam. Ik doe aarzelend open. Hij vraagt of ik LPG moet hebben. Ja, dat moet ik hebben. "Oh, dan ga ik even aan een andere ténk ténken, dan hoeft u niet te wachten."
Ik ben sprakeloos. Ik dank de man stamelend. De kerkklok luidt één keer wanneer ik bij mijn afspraak arriveer. Keurig op tijd.

Negentig
We blazen met z'n allen dagelijks miljoenen en miljarden fijne stofdeeltjes in de lucht. Dat doen we al jaren zo. U en ik. En iedereen. Af en toe laat de aarde es grondig merken dat ze 't niet meer tof vindt. En dan lijkt het alsof ze heeeeel hard met de schouders gaat schudden, alsof ze wil zeggen: ga er nu es eindelijk allemaal af ! Laat me gerust ! En dan denkt de wereldbevolking dat het 'gewoon' een tsnunami was. Dan storten we met z'n allen een bijdrage, en we pinken misschien een traan weg bij 't zien en horen van dieptreurige verhalen, maar dan gaan we verder. Ook al vinden we 't met z'n allen oprecht erg. Maar 't is zo ver weg, dus wat meer kunnen we doen?
Goed, de stofdeeltjes dus. Die blazen we in de lucht met onze auto's, moto's en vrachtwagens. En de industrie, ja, die zal ook wel niet helpen. Maar we komen er mee weg, ongestraft. Want de wind blaast ze gewoon weg. Het milieu, de aarde, lost het weer voor ons op. Maar deze dagen niet. Geen wind, mooi weer, dus het blijft hangen. En dat is niet eens zo slecht voor 't milieu (wordt gezegd), het is vooral slecht voor ons, want we krijgen er kanker van. Misschien is dat ook een manier van 't milieu om aandacht te vragen. En dan nog is er geen kat die negentig reed vandaag. Ik werd zelfs door vrachtwagens voorbij gestoken. Auto's toeterden, knipperden met hun lichten, want in vierde versnelling van Antwerpen naar Brussel rijden, is blijkbaar not done. Tien minuten later dan gewoonlijk kwam ik op kantoor vandaag. Collega's waren er al, want "allez, negentig per uur, hoe belachelijk !" Als dat alles is wat we voor de aarde moeten doen, is dat dan echt zoveel gevraagd? Zijn we niet allemaal heel erg dom bezig?

Geluk
We hadden geluk, we stellen het goed. Het vruchtwater heeft de schok opgevangen, de placenta is niet gelost. We komen er met de schrik vanaf, zoals de mensen dan zeggen...

Split second
Vrijdagnamiddag, 17 uur. Regen. Veel regen. Harde regen. Oprit van de autosnelweg. Een bocht. Natte witte lijn. Winterband raakt de lijn. Auto slipt. Ik probeer de wagen onder controle te krijgen en even lijkt het te lukken. Nieuwe bocht. Nog steeds regen. Felle regen. De wagen slipt naar de andere kant. Ik besef ten volle wat er gebeurt. Ik kan niks doen. Ik ben verlamd. Ik rem, ik kijk recht voor me uit. Volle concentratie. Niks anders telt. Mijn hart bonkt in mijn keel. Door mijn hele lijf. Ik weet wat er komt. Ik hoop. De oprit is nu achter me, ik stuif de snelweg op. Vrijdagnamiddag, 17 uur. De wagen tolt. En nog es. Antwerpen ligt voor me, Antwerpen ligt achter me. Ik kruis alle rijstroken. Ik nader de betonnen vangrail. Ik denk aan Pien. Pien is alles waar ik aan denk. De vangrail draait rond me. Hij wil me niet loslaten. Het is onvermijdelijk. Ik kan niks doen. Ik ben machteloos. Ik knal er tegen. De auto stopt met tollen. Ik krijg een klap, de veiligheidsgordel spant rond mijn buik. Regen. Vrachtwagens naderen, remmen piepen. Lawaai. Ik denk aan Pien. Twee rijstroken worden vier. Iedereen wijkt uit. Iedereen nadert. Pien.

Zes maanden
Woensdagochtend, negen uur. Net gedoucht, haar gewassen, gedroogd en in de plooi, klaar om naar het werk te vertrekken. Nog even snel een boodschap op het verkeersvrije dorpsplein. Auto parkeren, te voet tot bij de bakker. Op de terugweg naar de auto begint het te regenen. Hard te regenen. Te gieten. Alle andere passanten flipperen hun paraplu open, maar Katrien niet, want Katrien doet niet aan paraplu's. Nooit. Iedereen zet een stap rapper, Katrien ook. Maar de buikbewoner is niet akkoord. Auw. Die zit namelijk lekker warm en droog en wil niet dat mama zich haast. Grote steken in mijn rechterzij. De dokter wist me vier weken geleden al te vertellen dat dat van mijn bekken komt. Niks of weinig aan te doen. "Rustig stappen, eerder slenteren," hoor ik de dokter nog zeggen. Ik geef nog niet meteen toe en blijf snel stappen, maar het wordt alleen maar pijnlijker. En zo komt het dat ik op een woensdagochtend, keurig in de plooi, op het dorpsplein door de stromende regen loop te slenteren, terwijl iedereen wegrent.

Van grote en kleine ergernissen in het leven...
Kijk, op het werk, daar word ik verplicht om met pc te werken. Windows dus. Hoe hard ik ook mijn best doe om mac aan te prijzen, de it-man is niet te vermurwen. Even heb ik eraan gedacht om de job dan maar te laten passeren, maar echt rationeel was dat ook niet. Er speelden ook economische motieven mee. Dus ik nam de job, ik nam de lelijke, schreeuwerige acer-laptop in ontvangst, ik knorde, maar ik slikte de bittere pil. Geen entourage, geen mail, wel gewoon outlook express. En overal popups, en overal icoontjes, en overal knipperende knopjes en pinkende lichtjes, en ratelende processoren. God ja, ik kan mijn werk doen, en erover zeuren heeft ook zo weinig zin. Maar vandaag is er toch een druppel te veel in de emmer gedrupt. Een lelijk icoontje in de vorm van een envelopje vertelt me dat ik nieuwe mail heb. Dus ik ga kijken in mijn outlook express en wat dacht u ? Geen mail. Precies ! En dat icoontje gaat maar niet weg. Dus ik herstart, ik trek de stekker uit, de batterij uit, een cold restart, een gewone restart, een control-alt-delete, maar nee hoor, het verrekte ding blijft staan. Hebt u dat nu al beleefd bij een apple-exemplaar? Precies ! Exactly my point, dear !

Comments
Ik denk dat alle bugs er nu uit zijn, commentaar geven kan zelfs weer. Hoera ! Nu nog iets zinnigs om over te schrijven en we zijn weer vertrokken. Het komt hoor. Dra.

Verdoving
Ik zat gisteravond te luisteren naar een anesthesist, samen met ongeveer honderdvijftig andere zwangere buiken. Hij vertelde over hoe een naald rechtstreeks in het ruggenmerg wordt geplant, hoe er vervolgens een katheter wordt geplaatst, de naald eruitgetrokken en hoe je dan naar hartelust kan "bijpompen" als je nog iets voelt. Een pijnloze bevalling, alles hoort tot de mogelijkheden. Alleen, de man boezemde zodanig weinig vertrouwen in, geen haar op mijn hoofd dat er aan zou denken om hem aan mijn lijf te laten prutsen. Iemand uit het publiek stelde een vraag over wat er kan foutlopen tijdens het prikken. De dokter wist niks beters te zeggen dan: als je niet met een auto kan rijden, moet je eruit blijven; als je anesthesist bent, moet je weten waar te prikken. Nouja !

Nieuw
Een nieuwe look, omdat Blogger een bug in mijn vorige template had gestoken. Misschien verander ik nog van gedachte, maar hier zal u het voorlopig mee moeten doen... Tot ik tijd heb. En rustig kan zijn.

De liefde, de liefde, de liefde ...
Nooit te beroerd om een vriendinnetje te helpen, misbruik ik dit log schaamteloos voor een oproep. Voor alwéér een goed televisieprogramma.

Heb jij een fantastisch, mooi en authentiek (eerste-) liefdesverhaal? Denk je nog altijd met een glimlach terug aan je eerste liefde, als je die speciale aftershave weer ruikt? Krijg je nog altijd kippevel als je dat ene liedje hoort? Ben je getrouwd met je enige, echt eerste liefde en heb je nog altijd vlinders in je buik? Of ben je al jaren gelukkig getrouwd, maar denk je nog altijd met een glimlach terug aan die andere van toen? Zijn de wegen van de liefde voor jou duizend-en-een verhalen?
Dan zoeken we jou!
Mailen kan, op liefdesverhalen@caviar.be
of bellen op 02/423.22.08

(einde oproep).

Mooi
Het einde van de dag bracht onverwachts nog moois. Alsof ie op de valreep nog wilde duidelijk maken dat het leven schoon is.
- een lach van een vriendin en een vriend
- een mojito en de lach van mijn lief die daarop volgde
- zelfgemaakte mayonaise op restaurant
- een overgeproportioneerd héél erg lekker dessert
- een eerste kus van twee mensen en het voorafgaandelijke handje-vasthouden
- een zoveelste kus op mijn voorhoofd
- een zacht gestamp in mijn buik, preciés op het moment dat ik tiramisu at
- een hele mooie aai over haar hoofd
- een hele mooie blik naar hem
Gisteren was een goeie dag.

En route
Pien zit nu 21 weken in mijn buik. Nog 'maar' 19 weken te gaan. Dat wil zeggen dat we over de helft zijn. Oh ! Wat gaat het snel plots... En wat wordt 'het' groot plots.

Pegase, de alles-naar-wens-vakantie
Deze zomer reisden mijn kersverse echtgenoot en ikzelf naar Mauritius. Het was onze huwelijksreis, we waren ongeveer twintig uren getrouwd toen we vertrokken. We waren tijdig op de luchthaven, we kregen een privé-incheck-madammeke, we werden luxueus behandeld. We hadden namelijk geboekt met Pegase. De mensen op de luchthaven zijn gebrieft, ze weten dat dat dure reizen zijn. We mochten wachten in een loge, we mochten boarden. We taxieden naar de runway, we hielden mekaars hand vast, we waren in een roes. Gelukkig, quoi. We stonden twintig minuten voor de runway, en we moesten er terug uit. Technische panne, een hydraulische klep weigerde dienst. Een eerste zucht kwam over ons. Vooral het vooruitzicht van onze connecting flight te missen in Londen, boezemde angst in, maar ik had nog genoeg vertrouwen om erin te blijven geloven. Drie uur later stegen we op, met een nieuwe hydraulische klep op de boeing. Te laat voor de connecie. In Londen heerste chaos, maar ik had instinctief de reactie om niet te treuzelen. We gingen als bijna eersten aanschuiven aan de "customer service desk" en de mevrouw vertelde ons dat we 's anderendaags naar Parijs konden vliegen en dan verder naar Mauritius. Nee. NIET goed. We hàdden al maar tien dagen en daar nog es 36 uur afpingelen, dat kon niet. Ze keek nog es op haar schermpje en wist ons te vertellen dat ze nog twee aparte plaatsen had op een vlucht naar Johannesburg, als in: Zuid-Afrika. Maar dan moesten we wel rennen, want die vlucht vertrok over 35 minuten. Ooit al op Heathrow geweest? Van Terminal 1 naar Terminal 4 moeten rennen op geen half uur? Ik zeg het u: een uitdaging ! Maar we haalden de vlucht. We zaten apart, maar we zaten erop. We kregen zelfs een mini-flesje champagne, want we waren honeymooners-met-pech. Een vriendelijke purser wist een vriendelijke man te overtuigen om van plaats te wisselen met mijn echtgenoot. We klonken met het plastic bekertje champagne op onze huwelijksreis en veegden een druppeltje zweet weg. (Het is een EIND, van terminal 1 naar 4 !) Die ochtend kwamen we aan in Johannesburg. Not quite Mauritius, maar toch al Afrika. Ook daar gingen we naar de customer-service-desk voor de tickets die gere-issued moesten worden. Ik vroeg even naar de bagage, maar de mevrouw zei smalend dat je geen luggage nodig hebt op Mauritius ! Especially on your honeymoon. Hmmmm.
Nog es twaalf uur later arriveerden we op het eiland. Eindelijk. Een dag later dan voorzien, maar we waren er. God ja, hydraulische kleppen, ze moéten gewoon werken he, daar doe je niet zo moeilijk over. Tot we merkten dat de bagage niet van de band rolde. Hmmm. Wellicht morgenvroeg. Oké, ja, vervelend, want je bent 36 uur onderweg geweest en je wil al es van onderbroekje wisselen en je had een lingeriesetje in je koffer gestoken voor die eerste nacht van de huwelijksreis. En oh ja, je zit in een vijfsterren-PLUS-hotel en je loopt in een jeans, tshirtje en birkenstocks. De andere dames en heren lopen nét niet in cocktailjurk, pak en das, maar toch bijna.
Het duurde vier (4!!) dagen. Toen kwam de koffer. Die was in Londen blijven staan. Maar het had vier dagen moeten duren vooraleer ze daarachter waren gekomen. De koffer was gedeukt (een huwelijkscadeau natuurlijk), opengebroken, overhoop gehaald (het lingeriesetje was bepoteld) en het fototoestel was er uit gepikt. Hmmm, again.
De terugvlucht was voorzien op 10 augustus. Zegt die datum u iets? Terreurdreiging Londen misschien? Vloeibare bommen? Gecancelde vluchten? Chaos? Inderdaad ! We raakten nog in Londen, maar verder kwamen we niet. We werden op hotel gestuurd in Wokingham. Ha ! Zoek maar es op ! NIKS is daar te zien. Ook gekend als het hol van Pluto. Dat we 's anderendaags moesten werken, viel bij British Airways in dovemansoren. Ze boden ons een vlucht aan voor drie dagen later. Al die tijd zouden we in Wokingham moeten blijven. Hmmmm. We boekten op eigen initiatief een treinticket met de Eurostar. 's Anderendaags 's ochtendsvroeg zouden we vertrekken. 600 euro kostte het ons, maar we wilden naar huis. Huwelijkscadeaus gaan uitpakken en zo. Gisteren kreeg ik een brief van Pegase. Om te zeggen dat ze begrijpen dat we 't allemaal een beetje vervelend vonden, maar dat ze geen compensatie kunnen bieden, want het was een geval van "heirkracht". Noch voor de heenvlucht, noch voor de terugvlucht, noch voor de diefstal, de verloren bagage, de verloren tijd, de beschadigde bagage, de treurnis die niet thuishoort op een huwelijksreis.
Pegase, het was echt een alles-naar-wens-vakantie. Ook de service achteraf was heerlijk verfrissend. Hmmmm.

Weg
Ik ga weg. There, I said it. Ik heb nog nooit een productie voor 't einde verlaten, maar het is dan ook de eerste keer dat ik er ongelukkig van word. Dus ik ga weg. Het invoeren van een prikkloksysteem (voor freelancers nota bene !) was de druppel die er teveel aan was. Het aanbod van een ander productiehuis zit er ook voor iets tussen natuurlijk. Dus ik ga weg. Huppekee.

2007
2007 begon met een zoen. Een zoen van mijn lief. Of moet ik nu echt "mijne man" beginnen zeggen? Een zoen in ieder geval. En dan nog één, maar op mijn buik. En amper een uur later, kropen we al in bed. Ik had er geen zin in dit jaar. Geen zin in "we moeten vrolijk zijn en uitgelaten en hoi hoi hoi."
Misschien volgend jaar. Of misschien niet.
Ik wens u in ieder geval een even fijn 2007 als ik een 2006 heb gehad. Het was 'pretty awesome'. Ik wens het u echt. En oprecht. Veel plezier ermee !

Jum
Even een informatieve mededeling: de lychees zijn deze tijd van het jaar heerlijk ! De-lych-ious als het ware. En niet eens zo gek duur. Kijk es aan, hoe het leven mooi kan zijn !

Weekend
We lieten de kerstdrukte ver achter ons. We begonnen te rijden en staken de grens over. We kwamen aan verlaten autosnelwegen, met tankstations waar ze gevulde theekoeken verkochten naast een "znek" en hopjesvla. We reden een onooglijk dorp in en parkeerden vlakbij een wegwijzer waar "strand" op stond te lezen. We trokken een extra trui aan, deden een sjaal om, en stapten door het zand. De zon ging bijna onder, we hadden nog een uurtje daglicht tegoed. De wind waaide heftig en de golven lieten witte schuimkoppen na. Een wandelaar maakte z'n hond moe door een stok zo ver mogelijk weg te gooien, een eenzame kerel had moeite z'n vlieger onder controle te houden. We liepen hand in hand, richting zonsondergang, de zee rechts van ons. Af en toe moesten we wegspringen om geen natte voeten te krijgen. Aan een golfbreker hielden we even halt en keken gefascineerd naar wie zou winnen: de houten palen of het water. We gaven mekaar een kus. We stapten verder, want de wind was te koud. De zon ging onder en we dronken dure wijn. Hij legde z'n handen op mijn buik.

Bal
Ik reed vanmorgen rond halfnegen op de Brusselse ring. Net zoals duizende anderen. Het waren er veel vanmorgen, héél veel. De man naast mij zat al in z'n papieren te lezen, het zag er uit als een geprinte mail uit outlook. Rechts van mij zat een vrouw druk te bellen, draadloos en keurig. Ze had blijkbaar alle moeite van de wereld om iets uitgelegd te krijgen. In mijn achteruitkijkspiegel zat iemand te geeuwen en voor zich uit te staren. Deze file was duidelijk een dagelijkse routine geworden voor hem, zoals voor de meesten in die file. Ik reed langzaam maar zeker over het hoogste gedeelte van dat stukje ring. Ongeveer in Zellik, zat ik en ik keek links. Behalve een file in de tegenovergestelde richting, zag ik ver achter de kathedraal van Koekelberg een heeeeel fijn randje van een opkomende zon. Fel oranje, perfect gebold, een gewéldige vuurbal. En ik wilde alle medechauffeurs attent maken op zoveel moois, maar wat ik ook deed, ze bleven star voor zich uitkijken. Ik denk dat ze me maar raar vonden. Tegen de tijd dat ik voorbij Affligem reed, zat diezelfde vuurbal schreeuwerig in mijn achteruitkijkspiegel. Alsof ze me een goeiemorgen wilde wensen. En ik lachte de dag tegemoet.

Pien !
Eindelijk, vanaf nu mag iedereen het weten, ook u ! En u hoeft het zelfs niet te zwijgen, u màg het verdervertellen, hell, de hele wéreld mag het weten ! Er zit een baby in mijn buik ! Joehoe ! Echt ! Helemaal echt. En die groeit en die groeit en die wordt alsmaar groter en flinker en sterker en meer mens. En tegen het einde van de lente komt hij/zij de wereld dag zeggen. We hebben 'het' Pien genoemd. Want we praten niet graag over 'het'. Die fijne naam is te danken aan neefje Jasper-van-bijna-twee. Hij noemt liefje "Pé" (van Peter S.) en mezelf Ta-tien (van Tante Katrien). En een mensje van Pé en Tatien, dat wordt een Pien !

Dark times
Zou het ook nog licht worden vandaag, of slaan we dat gewoon over?

De sint
Sinterklaas is mij vergeten dit jaar ! En dat is niet fijn ! Liefje zegt dat hij het misschien druk had deze nacht met andere kindjes en smalle schouwen en zo, en dat hij dus misschien morgenochtend dan nog komt. Ik geloof er niet veel van want Sint moet vandaag toch al terug naar Spanje, want daar zijn namelijk ook kindjes die hem verwachten. Ik wil best begrijpen dat de Goede Man het druk heeft en dat er érg veel brave kindjes waren dit jaar, maar dat vind ik nu toch geen reden om uitgerekend mij te vergeten of domweg over te slaan. Poeh.

Zet het es op je log
Er zit me iets dwars. Enfin, er zit mij eigenlijk veel dwars. Ik was 't aan 't vertellen tegen een vriend. Het gaat over een werksituatie, genoeg materiaal om een soapstory rond te draaien. Het zit ingewikkeld in mekaar, met boeiende en minder boeiende twists, ego's, liefdesaffaires, ego's, vermeldde ik de ego's in 't verhaal al, en ohja, ego's dat ook nog. Ik bespaar je de details, het is ook verre van interessant. Maar die vriend, die wél het hele verhaal te horen kreeg, troostte me met het aanbieden van: zullen we es een glas wijn gaan drinken, een stuk pizza eten en es goed doorlullen, een hele avond lang. Klinkt heerlijk, maar nog zo ver weg. Als voorlopige oplossing (mannen hebben altijd de neiging om met oplossingen te komen als een vrouw een probleem vertelt, ze kunnen het niet helpen) suggereerde hij: schrijf het es goed allemaal van je af, op je log. Ik schrok dat hij van het bestaan van dit log afwist, ik schrok dat ik daar zelf niet opgkomen was. Vroeger zou ik dit log veel meer gebruikt hebben om "dingen van me af te schrijven", tegenwoordig duidelijk niet meer. Wat zou er aan de hand kunnen zijn... ?

Zomaar
violently happy
come calm me down
before I get into trouble

I tip-toe down to the shore
stand by the ocean
make it roar at me
and I roar back

copyright: Björk

Marathon
Ik heb net zitten huilen bij een aflevering van "Marathon", een geweldig goede canvas-documentaire-reeks. Het gaat over zes onsportieve Vlamingen waar ik me meteen in kan herkennen. Allemaal hebben ze, net als ik, al levenslang excuses en smoezen verzonnen om toch maar liever in de zetel te blijven hangen en niet te hoeven sporten. Vorig jaar hebben ze daarmee gekapt. Ze werden geselecteerd om deel te nemen aan een televisieprogramma dat hen zal helpen klaarstomen om op een jaar tijd de marathon van New York te lopen. In de aflevering van gisteren liepen ze de twintig kilometer van Brussel. Vijf van de zes haalden de start, vier van de vijf haalden de finish. En ze leken niet eens stikkapot. Ik moest ervan huilen. Het was zo mooi, zoveel overwinning op zichzelf, terwijl het zo onhaalbaar had geleken. Vijf maanden eerder zaten ze 'in het rood' na drie minuten lopen. Nu liepen ze twee uur en een half, en het leek hen goed af te gaan. Maar dat vond ik niet eens het mooiste. Wat me ongelooflijk trof, was hoe grààg ze aan die wedstrijd wilden beginnen. Het zou hun grootste straf zijn, mocht de coach gezegd hebben dat ze niet mochten starten. Het was sterk.
Ikzelf startte ooit in een wel erge vlaag van ik-ga-mijn-leven-beteren-bui aan een start to run-programma. Het was twintig jaar geleden dat ik nog noemenswaardig gesport had. Het programma begon met een minuut lopen, een minuut stappen. Zo een kwartier lang. Tijdens mijn eerste loopminuut stierf ik. Mijn toen nog verloofde, altijd steunend aan mijn zijde, liep een eindje vooruit, op mijn vraag. Ik wilde niet dat hij me zag rood worden, dat hij me zag zweten in mijn nek, dat hij me hoorde puffen, nog voor we het einde van de straat zouden bereikt hebben. Het trainingsschema schreef een dag rust voor en de dag daarna wachtte de tweede training. Ik gaf op. Ik deed het niet. En dan te bedenken dat ik, had ik volgehouden, ook de twintig kilometer van Brussel had kunnen lopen.

Val en hoogmoed
Het begon een week of drie geleden al. Collega's op het werk sniften, hoestten, en kuchten erop los. De verkoudheid is terug in het land, maar mij zou het niet gebeuren. Katrien eet namelijk gezond, drinkt veel water en is zelfs aan het sporten gegaan. Dus Katrien had weerstand. Het werd iets problematischer toen ook mama, schoonmama en uiteindelijk liefje gebeten werden door de microbe. Ik hield vol, ik werd niet ziek. Liefje werd flink ziek, en werd weer beter. Nog steeds zette ik een grote mond op over mijn oh zo grote weerstand door mijn oh zo gezonde levensstijl. U raadt het al, liefje is maar amper genezen en ik krijg geen woord meer gezegd met mijn schorre keel. Het doet zo'n pijn bij het slikken. Auw...

Tussen vier en zeven
Gisteravond kreeg ik te horen dat ik de dag erna tussen vier en zeven uur een belangrijk telefoontje zou krijgen. Oké. Ik ben dan al het mens dat daar slecht van slaapt, wat belachelijk is, want slecht slapen brengt vier noch zeven dichterbij. En dan die hele dag nog door. Je kijkt om tien uur al op je horloge, rechtsboven op je computerscherm. Ook dàt helpt niet. Je luncht lang, want dan gaat de tijd sneller dan dat je alleen achter je bureau werkt en je gedachten duizend keer sneller de kans krijgen om rond te dwalen, bijvoorbeeld naar die rechtsbovenhoek. En dan wordt het eindelijk toch vier uur. Je kijkt gespannen naar je telefoon, want er was echt echt echt gegarandeerd dat ie tussen vier en zeven zou rinkelen, wat ook de boodschap zou zijn. Het bleef stil. Intussen zegt de rechterbovenhoek dat het 17:03 is. En nog blijft ie stil. Ja hij staat op het juiste profiel, de batterij is fully charged en het bereik is optimaal, al die dingen zijn gecheckt en zoals het iemand van mijn allooi betaamt, gedubbelcheckt. Bellen ze dan àltijd om vijf voor zeven?

Natte noten
Ik was vanmiddag in de supermarkt. Ik zag er appels, appelsienen, ananas, pfffff. En ik zag er noten. Natte noten. Okkernoten. En als dié glimmen, zijn ze kraakvers. Ik kon het niet laten en ik nam ze mee. Natte noten, da's eindelijk herfst !

Joehoe !
Ik ben jaaaaaaaarig ! Joehoe ! Joepiedepoepie ! En er staat een gewéldig mooie kroon op mijn hoofd ! En ik word 29 ! En het is vrijdag, en bijna weekend en hahahahaha en joepiejoepie en jeuhj !!!

Nachtelijk
Een goeiedag ! Maar geen goeienacht. Ik slaap slecht tegenwoordig. Inslapen is gelukkig geen probleem, maar uitslapen wel. Ik kan het niet meer. Kan ik het verleerd zijn? Nu, ik ben zo nooit het type geweest dat tot elf uur in bed bleef liggen, althans toch niet al slapend... Maar ik was, tot voor een week, wél het type dat op een weekdag, werkdag, tot aan de wekker sliep. Het wilde al es gebeuren dat ik vijf minuutjes van tevoren spontaan wakker werd, maar tegenwoordig gaat het met uren. Uren voor kwart voor acht word ik wakker. En dan ben ik wakker. En dan wil ik nog slapen, mijn echtgenoot is bijzonder weinig van zeg op dat uur, maar dan lukt het niet. En dan zeg ik tegen hem: liefje, ik kan nie slapen. En dan gooit hij z'n arm open, ga ik bij hem liggen en vervolgens lig ik dan daar wakker. Terwijl hij binnen de vijf tellen terug inslaapt. Dat hoor ik dan. Plots begint hij dan heel regelmatig te ademen en dan weet ik dat ie alweer buiten westen is. En daar lig ik dan. Ik kàn toch niet uitgeslapen zijn? Dat kàn niet. Want ik ben moe overdag, zo vooral rond drie uur in de namiddag. Dan ben ik moe. En om vijf uur 's ochtends ben ik wakker. En dan sta ik op en ga ik surfen. Romantisch.

Tijd
Het freelancersbestaan is er één dat mij op het lijf geschreven is. Meestal toch. Ongeveer negentig procent van de tijd. Het biedt me variatie, vrijheid -of alleszins het gevoel van vrijheid-, zelfstandigheid, en een boel plezier. Die andere tien procent van de tijd, zo ongeveer, is er even geen opdracht. Dan zou je denken: oké, vakantie ! Tja. Dat zou je denken. Niet dus. Ten eerste kan je die dingen niet plannen en wordt een gezellige vakantie met manlief al gauw een alleen-thuis-zijn-en-de-zolder-opruimen-tijd. Ten tweede: dat duurt en dat duurt en je weet niet hoelang dat duurt. Tot je op een blauwe dinsdagmiddag telefoon krijgt, woensdagochtend op gesprek gaat en donderdag je eerste werkdag klopt. En dan zucht je omdat je vindt dat je geen "closure" gegund is. Afsluiting van die 'vakantie-tijd'. U mag ermee lachen hoor, maar vakantie is pas vakantie als je weet wanneer ie voorbij is.

Thirty something
Volgens mijn moeder heeft een vrouw "de schoonste jaren van haar leven" tussen haar dertigste en veertigste verjaardag. Het beste moet dus nog komen. Fijn vooruitzicht. Alhoewel ik mijn leven nu toch ook al pretty great vind. Ik word over 25 dagen 29 jaar. Ik heb een huis, een echtgenoot, meestal een fijne job, geen zorgen, veel dromen, nogal wat ambitie en ik herhaal: geen zorgen. Fijn. Vrienden rondom mij worden zo stilaan één voor één dertig. Of 31, of 32, thirty somethings quoi. Gisteren was ik op een verjaardagsfeest van iemand die dertig werd. Je wordt uitgenodigd op zondagmiddag om drie uur. Da's al een teken aan de wand. "Kindjes welkom," da's al een tweede teken. En plots zit je daar, tussen leeftijdsgenoten mét kinderen. En alle blikken gaan jouw richting uit, en iedereen lijkt te denken "bijna dertig en zelfs nog niet zwanger???". Of misschien beeld ik het me in. Er werd vlot wijn gedronken, en cola light. Er werden agenda's naast elkaar gelegd, want wanneer gaan we nu eindelijk nog es met z'n allen een weekend weg? Er werd gelachen en geklaagd over zwangerschapskwaaltjes, en vertederd gekeken naar baby, peuter en kleuter die samen speelden. En om acht uur werden jasjes aangetrokken, want "morgen naar school". Nu ja, een mensenleven evolueert he...

Desktop
Ik weet niet hoe het komt, ik weet ook niet waarom, maar ik heb een hékel aan een rommelige desktop. Ik word er gék van, ik kan niet beginnen werken als er tientallen icoontjes op dat bureaublad staan. Er staat een hard disk op, een mapje met werkdocumenten en een mapje met privédocumenten. En die zijn dan nog es onderverdeeld in allemaal andere mapjes, maar die zié ik tenminste niet staan. Ben ik echt zo neurotisch? En dan te weten dat ik in het echte leven een ware chaoot ben. In mijn hoofd alleszins.

L